محيط تربيتي
بزرگسالان براي وسعت بخشيدن به شناخت كودك يا نفوذ در تخيلات او مي توانند به طرق مختلف بر روي رفتار بياني او اثر بگذارند ممكن است كودك در خود احتياج به شناخت احساس كند مثلآ بخواهد تصوير دوچرخه يي را با شناخت طرز كار وطرز چرخيدن چرخها و غيره ترسيم كند اين ، حق مشروع اوست و در نتيجه ، به عوض توضيح و يا نشان دادن تصوير آن بهتر است شئ مورد نظر را در مقابلش قرار دهيم تا بتواند مستقيما از روي آن نقاشي كند، زيرا كودكان قسمتي از آموزش خود را با لمس كردن كسب مي كنند ،بزرگسالان نيز مي توانند با سؤالات ساده كودك را به كشف جنبه هاي مختلف جزئيات شئ و كاربرد آن تشويق كنند زيرا هر چه اطلاعات و شناخت كودكان بيشتر باشد دامنه خلاقيت آنان وسيعتر خواهد شد. يكي از طرق تحريك تخيلات شاگردان يك كلاس يا افراد يك گروه كه اغلب مربيان نيز آنرا بكار مي گيرند، تعريف يك داستان است.
مثلآ اگر كودكي درختي را بعد از شنيدن توضيح هايي در بارة خصوصيات درخت و سبزيجات نقاشي كند، خيلي واضح تر و غني تر از درختي خواهد بود كه بدون هيچ
تو ضيحي دربارة ان كشيده باشد.
قصه هم مثل تجربة تازه يي، معمولآ تحريك كنندة تخيلات كودكان است و آنها را در راه تشكيل تصاوير چديد راهنمايي مي كند. ولي مهم ترين شرايطي كه بزرگسالان بايد آماده كنند وجود محيطي زنده و غني است كه بتوانند كنجكاوي هاي كودك را جوابگو باشند
تجارب خلاق به خودي خود آموزنده است و مانع بي علاقه گي و افسرده گي و خوشحالي و رضايتي كه فراهم مي كند حس اعتماد به نفس را در كودك تقويت مي كند و او را براي حل
مسا ئل و مشكلات بعدي آماده مي سازد و نيز به اشيا و جود و معني مي دهد .
تمام اين موضوع ها به ما نشان مي دهد كه براي آموزش و تحريك نيروي خلاقيت نبايد منتظر شد تا كودك به نو جواني برسد و به آ رامي قدرت بيان كوذكانة او خا موش گردد .
اين قدرت بيان و ابتكار كودك در سنين ده سالگي و يا حتي زود تر از بين مي رود زيرا مدرسه با مهم جلوه دادن بيش از حد مفاهيم منطقي باعث عدم تغذيه نيروي تخيلي كودك مي شود .
اگر همه چيز بر وفق مراذ مدرسه پيش رود كودك نقاشي را به طور صحيح مي آموزد و نيز فرا مي گيرد كه نبايد بر خلاف قواعد پرسپكتيو و يا واقع گرايي قدمي بردارد .
و به اين ترتيب او زنداني مدلهاي قالبي مي شود كه فا قد پژوهش هاي شخصي است و قادر به كشف و ابتكار جديد نمي شود .
كودكي در عمق وجود همة ماست و با چشمان اوست كه همگي روزي به اين عالم نگاه كرده ايم . با وجود اين،آنچنان از آن دور افتاده ايم كه براي فهم نقاشي كودكان نگاه كردن آن برايمان كافي نيست اكنون ما صرف نظر از اينكه چه شده ايم،در اعماق وجودمان شخصيتي مانند تصويري كهنه مخفي كرده ايم كه ممكن بود جنان شخصيتي مي داشتيم.
ولي جهان پر از كودكاني با هوش وخوش ذهن است كه با ذوق خود به زندگي ما معني مي دهد.واي كاش براي كمك به آنها با دست خودمان باعث نابودي آنها نشويم.
این یک پرسش بنیادین است که والدین گرامی باید به آن پاسخ بدهند . تا زمانی که که در باره کودک خود آگاهی نداریم گمان می کنیم کودکمان بیمار است وبا کتاب دشمنی دارد .اما اینگونه نیست .
منتظر نظرات خوبتان هستم.
