یادداشتهای یک نقاش

تولد خورشید خانوم

kodakonaghsh — Mon, 21 Dec 2009 14:32:09 GMT

می خواستم مفصلا راجع به شب چله بنویسم از دورها تا به امروز.

ولی متاسفانه از بیمارستان بهم زنگ زدند که یلدا کیسه ابش پاره شده بردنش اتاق عمل باید خودمو سریع برسونم مثل اینکه راست راستی خورشید خانوم تا چند ساعت دیگه به دنیا میاد.

کاغذ رنگی ها

kodakonaghsh — Sun, 13 Dec 2009 10:35:01 GMT

همه جا سکوته هیچ صدایی نیست و من در این سکوت دارم با قیچی دور کاغذ رنگی هامو قیچی می کنم اطرافم پر از خرده کاغذه و حس خوبی دارم با این که قیچی دستمو خسته کرده ولی حالمو بهتر می کنه .هر روز عصر یک اقای قد بلند و مهربان و میانسال به دیدنم میاد و با هم چایی می خوریم به من میگه مادر عزیز و من با اینکه هیچوقت مادر نبودم از این کلام خوشحال میشم. بین خودمون بمونه هر روز برای بعد از ظهر لحظه شماری می کنم که اون اقای دوست داشتنی به دیدنم بیاد وقتی می بینمش فقظ خوشحالم و نمیدونم چرا؟ پرستارهای من جوان و زیبا هستن و من پیر و فرتوتو این سئوال همیشه به مغزم خطور میکنه که ایا من جوان هم بودم؟چه می کردم ؟ نمیدانم ایا ازدواج کردم؟کودکی ؟ولی انچه مهم است دیدن این مهمان همیشه دلچسب بعد از ظهر های من هست که امروز می گفت کاغذ خرده هاتم مثل نقاشی هات دوست دارم مادر و من نمیدانم منظورش چه بود ولی خوشحالم که هست و من هر روز برید هایی کاغذمو به او هدیه میدم.

حکایت دختر کوچولو و پرنده

kodakonaghsh — Tue, 23 Jun 2009 08:42:32 GMT

یکی بود یکی نبود زیر گنبد خدا هیچ کس نبودیک دختر کوچولویی بود که تنها بود خیلی تنها اون زیاد تر از بچه های همسنش می فهمید واسه همینم نمی تونست همبازی پیدا کنه تا یه روز دختر کوچولو یه پرنده دید که بالش زخمی شده بود بلندش کرد نوازشش کرد اب و دونه بهش داد کم کم با هم حرف زدن و حرف همو فهمیدن هر دو شده بودن فرشته نجات هم دختر کوچولو دیگه دردشو نمی فهمید و پرنده هم درد زخمش را هر دو فکر می کردندحرف همدیگرو فقط خودشون می فهمند پرنده کوچولو از دختر کوچولو نمی ترسید شبها حتی تو دست دخترک خوابش می برد .... روزها گذشت تا پرنده بالش خوب شد و کم کم یادش اومد پرنده است یادش اومد دختر کوچولو جفت اون نیست حس کرد اگه بهش بگه می خواد بره دختر کوچولو از غصه میمیره یه دفعه یاد طوطیو بازرگان افتاد . میدونست اگه خودشو به دیونگی بزنه و ادای ترسیدن در بیاره و پر پر کنه دختر کوچولو هم می ترسه ولش می کنه اینبود شروع کرد بال بال زدن ساکت شد غمگین شد و دختر کوچولو که خوب پرنده شو می شناخت فهمید اون می خواد چیکار کنه دختر کوچولو مثل بازرگان واسه پرندش قفس نساخته بود بلکه توی دلش می خوابوندش این بود که خودش بوسیدش و پرش داد گفت نترس برو پیش پرنده های جنس خودت ولی من همیشه به یادت می مونم وپرنده کوچولو هنوز فکر می کنه روش خودش اثر کرده نمی دونه دختر کوچولو راز اونو فهمیده بود...ولی دختر کوچولو قصه ما غمگینه نمی دونه چرا اینجور شد ولی یه تصمیم بزرگ گرفته که دیگه به هیچ کس اینقد نزدیک نشه........

پیوست۱: دیروز بررای بار دهم جوجه یا کریم افتاد رو زمین اخه ماامانش لونشو روییکی از چوب های سقف ایوون بنا کرده هر چی هم باهاش حرف می زنیم که خانم اینجا محل سکونت نیست به خرجش نمیره.....

پیوست ۲: با پوزش فراوان به خاطر اینکه مدت ها نبودم علت فراوان است و من شرمنده........

عیدمان مبارک - صد سال به این سالها ......

kodakonaghsh — Fri, 03 Apr 2009 14:56:18 GMT

بفرما داخل دم در بده...

نه عزیزم خیلی کار دارم فقط اومدم بهت بگم امشب یادت نره دعوتی خونه شمسی خانوم.

-چه خبره؟

-مولودی داره کلی زحمت کشیده ..صد نفر مهمون داره میگن اشپز از بیرون اورده..امشب رو ی بدری خانوم کم میشه با اون دک و پزش فکر می کنه چهل نفر مهمون کردن هنره امشب قیافش بعد دیدن تزئینات میز شمسی خانوم دیدنیه .... یادت نره ها ... میگفت بهت بگم دیروز تو رودیده که رفتی خونه مش قاسم اینها ...اینجوری نگاهم نکن بله مش قاسم باغبون شمسی خانوم. شمسی خانوم کلی هم نارحت شده بود که نرفتی باهاش سلام علیک کنی به هر حال امشب نیایی خیلی ناراحت میشه الکی عذر و بهونه نیار..... لباس درست حسابی هم بپوش .. میخواهی وقت ارایشگاه بگیرم برات؟

- نه بابا مگه عروسیه؟

- اوف پس بیا ببین ادم باید به این سفره ها حرمت بگذاره تو جوونی هنوز نمی فهمی ..باید اجتماعی بشی خلاصه کلی پزت را دادم ابروم رو نبری ها ... ساعت پنج میام دنبالت.. راستی خونه مش قاسم چه خبر بود؟

- رفتم عید دیدنی .. واجب بود برم دلم می خواست بهشون از نزدیک تبریک بگم و در شادیشون شریک باشم . خوب؟ چطور بود زندگیشون؟

-اره همه چی داشتن...یه سفره کوچیک وسط اتاق پهن بود و بسکویت خامه دار شیرینی شب عیدشون بود و تخم خربزه های گندیده ای که زنش از تابستون جمع کرده بود اجیل شب عیدشون و .....ولی نمیدونم چرا اینقدر دلشون شاد بود ..مش قاسم درخت ها رو نشونم میداد و می گفت همیشه بهار اونو یاد اشنایش با ایران خانوم می اندازه و ایران خانوم هم با لبخندی جواب مهر اونو داد می گفت با شروع زندگی درخت ها زندگی اونم شروع شده و.... من هنوز در عجبم این همه برکت یک جا توی اون ۲ تا اتاق ته باغ شمسی خانوم جمع شده.........

- پیوست: راستی اجیل شب عید شما چی بود؟

بانو قرمز پوش

kodakonaghsh — Mon, 26 Jan 2009 21:21:18 GMT

الو.. الو.. صدات قطع و وصل میشه.. رسیدم خونه باهات تماس میگیرم.. الو...

دخترم ؟ بله پدر جان؟ میشه کمک کنی برم اونطرف خیابون ؟... امروز گویا خیلی شلوغه ... بله حتمن لطفا دستتونو بدید به من ..

سپاسگزار دخترم ...

خواهش میکنم.. .

چه عطری داره این مریم ؟ با لبخند گفتم هدیه گرفتم.. خندید و گفت :ای جوانی ی ی ی....

سخت نیست؟ چی سخت نیست؟ ندیدن....!!

همه چیز اتش است دختر جون .. اتش و باز هم اتش .... این روز ها.. اصلا.... کدام روز؟ وقتی برات تفاوت نمیکنه مرگ یا زندگی!وقتی کسی به سر سلامتیت نمیاد یا اگرم میاد کفاف دل و ذهنت رو نمی ده.. روز با شب.. دیدن با ندیدن هیچ فرقی نمی کنه چه برسه به اینکه سخت باشه .

پیر مرد نابینا به گونه عصبی و تلو تلو کنان راه میرفت و من مات از جوابش کنارش تند تند حرکت می کردم....

همین جاست. . رسیدیم... ممنون که همراهیم کردی ....بانو ی قرمز پوش ......

شمامی.. می بینید؟با لبخندی ملیح گفت : تورا؟ بله تورا میخواهم که .. بینم.. .. و می بینم ... نمیدونم چرا بی ا ختیار شروع به دویدن کردم.

درینگ گ گ .. الو.. سلام ه ه هنوز نرسیدم .. چرا صدام می لرزه ؟دارم میدوم .. باورت نمیشه من مردی را دیدم که نمی خواست ببینه ..اره کور بود...نه ولی واقعی نبود ... فقط نمی خواست ببینه ... نه. خل نشدم.....راست می گم.

سوپ داغ...

kodakonaghsh — Sat, 24 Jan 2009 20:51:29 GMT

رفته بودم بهش بگم صدای سرفه های صبحم به خاطر سرماخورده گی نبوده به خاطر ۳تا پاکت سیگاری بود که از شب تا صبح به خاطر اون کشیده بودم.

بگم که دوسش دارم و میخوام مال من باشه برای همیشه و دیگه نمی خوام فقط نقش یک دوست فداکار و مهربون را براش بازی کنم و....

در را که باز کرد وقتی گل نرگس را دستم دید از خوشحالی جیغ کشید و گفت اینم یک نشونه خوب دیگه تا خواستم دهنمو باز کنم

دستشو گذاشت روی لبم و گفت:س س س...... بگذار اول من خبر مهمم را بهت بدم..

صبح خواستم بگم وقتی صدای سرفه ات رو شنیدم خیلی ناراحت شدم.... پیش خودم گفتم بگذار سوپ براش درست کنم ببرم اونجا بهش میگم.. چه خوب تا داغه خودت اومدی ...میبینی چه روز خوبیه تو خودت اومدی ..با نرگس ووو ........می خوام بهت بگم بالاخره احمد..... ازم...... خواستگاری کرد.....

ببخشید چقدر پر حرفی کردم بیا سوپت را بخورتا سرد نشده....

kodakonaghsh — Sat, 24 Jan 2009 14:03:18 GMT

تصاویری از اختتامیه دومین بینال نقاشی کودک جهان اسلام و پریای کوچک ما

kodakonaghsh — Sat, 01 Nov 2008 08:13:18 GMT

خدای پریا در افتتاحیه جشنواره کودک جهان اسلام رونمایی شد

kodakonaghsh — Mon, 27 Oct 2008 22:24:18 GMT

به گزارش دبیرخانه جشنواره : دومین جشنواره کودک جهان اسلام دوشنبه 6 آبان ماه ساعت 6 بعد از ظهر در کانون پرورش فکری کودکان با حضور کودکان و برخی از سفراء و مسئولین فرهنگی افتتاح می گردد. در این مراسم پس از تقدیر و اهداء جوائز ا زبرگزیدگان جشنواره از آثار برگزیده سال رو نمایی می گردد.

آدرس کانون پرورش فکری کودکان : تهران - خ حجاب میباشد.

پیوست:به زودی تصاویر این افتتاحیه را خواهم گذاشت فقط میتوانم بگویم عصرامروز وقتی با مادر پریا صحبت می کردم از خوشحالی گریه ام گرفته بود مخصوصا وقتی شنیدم پریا در گروه سنی خودش اول شده است .

گویاتصویر کارپریا نیزپوستر شده بودبه پریا گفتم خدای خودتو نشون دادی ؟ گفت خاله اره همه جا بود و به من از همه یشتر جایزه دادن پاستل- تراش - دفتر.....جالب بود که برای او نه گواهی شرکت ارزشی داشت و نه تندیس جشنواره.....

اینجا لازم میدانم به مادر وپدر بزرگوارپریابرای چندمین بار تبریک بگویم که بیدریغ برای او زحمت میکشند بی صبرانه به انتظار پنج شنبه هستم تا پریای کوچکم را در اغوش بکشم

چه باید کرد؟

kodakonaghsh — Mon, 13 Oct 2008 23:31:04 GMT

بسیاری از کودکان تدریجاو همچنان که بزرگتر می شوند نقاشی را کنار می گذارند اما بعضی کودکان نیز به محض رسیدن به سن نوجوانی استعداد خود را در این زمینه نمایان می سازندو در این میان من مانده ام و بازگویی یکی از تلخ ترین تجارب خود هنوز چند ماهی از برگزاری نمایشگاه کودکان نقش خانه نمیگذرد که گزارشی از ان را در وبلاگ گذاشتم باید متاسفانه بگویم دقیقا بعد از برگزاری این نمایشگاه بچه ها دیگه برای ادامه کار نیامدند برسام که دقیقا به طور واضح کار را تعطیل کرد و علی که مدتی دست و پا شکسته ادامه داد و پوپک هم که فعلا با بهانه درس موقتا تعطیل کرده واقعا متعجبم واقعا ایا نباید نمایشگاهی ترتیب میدادم؟ درست موقعی که فکر میکردم نقطه شروعی دیگر هست تبدیل به پایان شد برای انها البته اینجا حای همکاری خانواده ها خالی بود نمی دانم ایا انها فکر کردند که کودکانشان تا به اخر راه رفته اند؟ ودرست جایی که باید مشوقی باشند برای بچه ها اختیار تام به انها در انتخاب دادند ولی برای من تعجب در این بود که درست بعد از نمایشگاه این اتفاق افتاد و اینکه انها هنوز لذت کامل دارند از بر پایی ان ولی ادامه هیچ... هنوز گیجم و نمیدانم ....................